Door Jack Luiten 
‘Hallo Meta, can you make a picture for me’? De dame naast me doet alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ze stelt hardop een vraag of, beter gezegd, ze doet een verzoek en ik weet niet wat er gebeurt. Even later wordt me duidelijk, dat meerdere foto’s zijn gemaakt. Met een bril.
Ze heet Daniëlle, is slechtziend en komt wekelijks naar de club in Leiden (Running Blind) om hard te gaan lopen. Aan een rood lint, samen met een buddy. De laatste houdt ook van hardlopen en begeleidt, geeft aanwijzingen, waarschuwt voor (letterlijk!) hobbels in de weg en bochten naar links of rechts.
In groepsverband gaan zo’n tien tot vijftien koppels wekelijks de weg op (en fietspad!) om fit te blijven, elkaar te ontmoeten en ervaringen uit te wisselen. Voor de slechtziende en soms blinde lopers en loopsters is de looptraining derhalve ook een sociaal trefpunt. Dat is het voor de buddy’s en trainers eigenlijk ook.
Meteen verkocht
Ik verwonder me over de bril en na de training vertelt Daniëlle, dat ze de bril – ziet er uit als een gewone bril – in Antwerpen heeft gekocht. ‘We waren vorig jaar een weekendje weg, belandden in een Ray-Ban-winkel en kregen van de verkoper tekst en uitleg over deze Metabril.’ Ze was meteen verkocht. Intussen, ruim een halfjaar later, zijn er aanzienlijk verbeterde versies op de markt, waarvoor zo’n vier- tot vijfhonderd euro moet worden neergeteld.
‘De bril vertelt wat je slechts vaag ziet en kan gebouwen herkennen en straatnamen benoemen’, licht ze toe. ‘Hij scant dus voor mij de omgeving en kan teksten vertalen. Voorts kan ik er mee bellen, foto’s en filmpjes maken en whatsappen. De bril kan bijna net zoveel als een mobiele telefoon.’ Mini-luidsprekers in de pootjes van de bril leveren geluid dat, als ze niet al te hard staan, alleen de brildrager kan horen. Voor Daniëlle is de bril van grote toegevoegde waarde.
Progressieve oogziekte
‘Ik heb het geluk dat ik nog wát kan zien’, gaat ze verder. Retinitis Pigmentosa heet de aandoening, een progressieve, erfelijke oogziekte. ‘Als je op termijn meer en meer afhankelijk wordt van anderen, dan wordt het leven wel ingewikkeld. Ik probeer daar nog niet al te veel aan te denken.’ Ze heeft het liever over de toekomstige mogelijkheden van de bril. Ze zou het geweldig vinden, als de bril haar zou helpen met navigeren en wat preciezer zou worden. ‘Soms voel je met je klompen aan, dat iets niet klopt.’
———-
Daniëlle heeft zelf haar foto ingestuurd