Door Reinier van Delden 
Ze zat er niet.
Wel iemand anders.
De barvrouw.
Wat vaste klanten.
En een man die op z’n gitaar aan het oefenen was.
Verder was de zaak leeg.
Wat moest ik?
Wachten?
En dan zien?
Of snel mijn thee opdrinken en weer gaan?
Afijn, ik wachtte en ik zag.
Een voor een druppelden er mensen binnen.
Geen kroegtijgers.
Althans, niet op het eerste gezicht.
Treuzelaars, vond ik.
Gehannes bij ’t bestellen.
Niks gewend.
Voor ’t eerst hier wellicht?
Ik was er al ‘ns vaker geweest.
Met haar.
Waar ik nu op zat te wachten.
Waar ik mijn hoop op had gevestigd.
IJdele hoop natuurlijk.
De kans was klein.
Ze had wel wat anders aan haar hoofd.
Haar gezin.
D’r man.
Wat moest die er wel niet van denken?
Of dacht ie niet zoveel?
Nee, vanavond zal ze niet komen.
Daar was ik al snel uit.
Zou ze überhaupt nog met mij bezig zijn?
Zoals ik met haar.
Op ’t gekke af bijna, soms.
Voor de vorm bestelde ik nog een tweede drankje.
Rekende gelijk maar af.
Ik tipte bescheiden.
Aandacht.
Aandacht was alles.
———-
De tekening is van Han Busstra,
Zie ook de website van Reinier: http://www.reiniervandelden.nl/