Door Reinier van Delden 
Ik heb iets ontdekt.
De Spar.
Die supermarkt.
Daar kan je tegenwoordig ook zitten.
Zomaar zitten.
Je vraagt of ze je magnetronmaaltijd even willen opwarmen.
Je rekent af.
En je kiest een plekkie uit.
Verwacht geen luxe.
Verwacht niks.
Verwacht geen schoon toilet.
Wees slechts blij dat ’t kan.
Mocht je moeten.
Dan is de redding in ieder geval nabij.
Wat je er kan zijn je ogen de kost geven.
Je medemens treffen.
Of je lotgenoot.
Hangt er maar net vanaf in wat voor stemming je bent.
Ik ben soms niet in een beste.
Meer een gelaten.
Maar goed, die accepteer ik dan.
Het is zoals het is.
Een dooddoener, ik weet ‘t.
Je hebt gewerkt.
Bent moe.
En je wilt effe niks.
Uit het raam staren.
Een zekere hoop koesteren.
Zal ze ooit nog iets van haar laten horen?
Of zal ze de draad van het leven weer hebben opgepakt?
En is ze teruggekeerd op haar schreden.
Was ’t slechts een bevlieging?
Een fase waarin ze verkeerde.
Misschien is ze je allang weer vergeten?
Afijn, zo zit je dan.
Of zo zat ik.
Bij de Spar.
Mijn onderarmen plakten aan het tafeltje.
———-
De tekening is van Han Busstra.
Zie ook de website van Reinier: http://www.reiniervandelden.nl/