Door Wim Westerveld 
Een zichtbaar enigszins radeloos ouder Duits echtpaar klampte me aan. ‘Wo ist die Altstadt?.’ Ze waren onmiskenbaar op zoek naar het historische stadshart en hoopten zo de ontwikkeling te pakken te krijgen naar het nu van onze stad.
Ik had ze naar het museum ’40-’45 kunnen sturen, maar dat leek me eerder wraakzuchtig dan behulpzaam. In plaats daarvan wees ik naar de imponerende skyline van Rotterdam en zei dat wat ze zien eigenlijk de pijnstillers zijn voor een verloren hart. Ze keken me verbouwereerd aan,
dat goedwillende Duitse echtpaar.
Wat nu?
Het prachtige beeld van Zadkine misschien om duidelijk te maken dat we geen hart meer hebben? Te artistiek leek me. Het borstbeeld van Pim Fortuijn dan, de Messias die de stad verloren identiteit beloofde terug te geven en leefbaar te maken? Ook niet, te ingewikkeld. Jules Deelder wellicht: ‘Rotterdam is niet te filmen.’ Humorvol, zou niet begrepen worden.
Ach, hadden we maar een stadsmuseum.
Rotterdam, een stad van komen en gaan, een stad van rijk en arm, een stad van Noord en Zuid doorkliefd door een rivier die de stad verdeelt in twee werelden van verschil. Ondanks de fraaie Erasmusbrug. Het desem dat er eens was, ontbreekt nu. Een stadshart waar verleden gevoeld en heden beleefd wordt.
Toch zijn Rotterdammers trots op hun stad. Voelen nieuwkomers zich vaak snel thuis, misschien ook doordat ze zich niet hoeven te verhouden tot een dominante identiteit.
Een complex verhaal dat eigenlijk niet beter geraakt kan worden dan door de vraag: ‘Wo ist die Altstadt?’
Moet ik zo’n goedwillend ouder Duits echtpaar straks echt naar de Steigerkerk verwijzen? Waar de gemeente in haar onnavolgbare wijsheid bepaald heeft dat daar het stadsmuseum moet komen. In een lelijk bouwsel uit de wederopbouw periode. In een rijksmonument met alle restricties van dien. In een kerk, een symbool dat zo haaks staat op de diversiteit van de stad. En bovendien in een stukje Rotterdam dat zo nietszeggend is. Daar aan het Hang, weggemoffeld tussen de Korte Hoogstraat en de Markthal, compleet vergeten na het bombardement door de voorouders van zo’n goedwillend ouder Duitse echtpaar.
Moet dat echt?
Dacht het niet.
———-
De tekening is van Katharina Kouwenhoven.