Zij praat over mensen, over wat ze heeft gelezen Ik wandel naast haar als een levende Tomtom We stappen stevig door, allebei een beetje krom Dat is de leeftijd en dat zal nooit meer genezen
Zij praat vooral over wat ze heeft ervaren Ik draag tijdens het lopen eerder feiten aan Over bomen die we zien, hoe het landschap is onstaan Over namen van straten, hoe de dingen vroeger waren
Langs de trekvaart, langs het Joppe, langs de Leede Huys te Warmondt, Tolhek, klooster, naar Oegstgeest Alles wat we zien voedt onze geest En brengt beelden terug uit een gedeeld verleden
Door samen wandelend het geheugen op te frissen Worden wandelingen met mijn zus vanzelf belevenissen
Het schrijven van gedichten, rijmpjes en verzen zit me in het bloed. Mijn vader deed het. Sinterklaas was mijn belangrijkste held. Later kwamen daar Trijntje Fop, John O’Mill en Daan Zonderland bij. Teksten van liedjes en cabaret bleven als vanzelf in mijn hersenpan steken. Pas als student begon ik zelf te schrijven. Later toen ik student-assistent was, schreef ik verzen voor een blad van de vakgroep onderwijskunde, waarvan ik deel uitmaakte. Iemand raadde me aan eens wat op te sturen aan het tijdschrift ‘De Tweede Ronde’. Vijf rijmpjes werden geplaatst. Af en toe zijn er sindsdien verzen van mij geplaatst in bundels of tijdschriften. Inmiddels voel ik me een dichter. Ik schrijf teksten, gedichten en ook nog altijd rijmpjes. De Leunstoel biedt mij een prachtige kans om gedisciplineerd te werken en tenminste 20 tot 30 sonnetten of andere producten per jaar te maken. Af en toe kijk ik in het archief van De Leunstoel en ben dan met een deel van wat ik daaraan heb bijgedragen voorzichtig tevreden.