Sport

Skating Blind: je gelooft je ogen niet

Running Blind is een bijzondere tak van sport die flink groeit: ons land telt intussen zo’n twintig plaatsen waar een RB-afdeling actief is. Meestal zijn ze onderdeel van een plaatselijke atletiekvereniging of loopgroep. Onlangs is een nieuw initiatief ontplooid voor mensen met een visuele beperking: ze kunnen (weer) gaan schaatsen. Skating Blind ging van start op het ijs van De Vliet in Leiden.

Hardlopen of trimmen met iemand die slechtziend is of (nagenoeg) blind, het lijkt een zware opgave. Maar met een portie goede wil en de gezamenlijke behoefte om buiten sportief bezig te zijn, kom je samen ook letterlijk een heel eind. Een lintje verbindt beide lopers (m/vr). De buddy geeft aanwijzingen aan de slechtziende over oefeningen en de route (over twintig meter rechtsaf), de ‘hindernissen’ (van verkeer tot trottoir, van brug tot tak in de boom) en de toestand van het wegdek (hoe vlakker hoe beter).

Primeur

Een groepje slechtzienden en blinden beleefde in IJshal De Vliet een primeur: om de drie weken is de 250 meterbaan een uur lang speciaal voor hen gereserveerd. Ze nemen hun eigen buddy mee, die gaat mee op het ijs. De faciliteiten van IJshal De Vliet zijn baanbrekend: er zijn échte schaatstrainers beschikbaar en na afloop is er koffie en gezellig napraten.

Bij Skating Blind geen lintje, maar een stok om beter te kunnen sturen en afstand te houden. Sommige slechtzienden schaatsen zelfs ‘los’. Martijn Rijsenbrij (42) is één van hen. Hij heeft de oogziekte Retinitis pigmentosa en kwam in 2023 in contact met voormalig topschaatser en Olympiër Jeroen Straathof. Deze ontmoeting leidde tot een 1:1-schaatsclinic. Zo werd Skating Blind geboren en op 9 oktober jl. was de try-out met zes koppels.

Zéér wazig

Martijn vervolgt: ‘Het was een onbezorgd en heerlijk uur schaatsen op een baan die dicht was voor overig publiek. Met tips en goede aanwijzingen werd er verrassend goed geschaatst.’ Zelf begon hij op zijn twintigste minder te zien. Zijn zicht, intussen zéér wazig, is nog vijf á tien procent. ‘Ik heb vroeger wel geschaatst en het gaat nu steeds beter. Door het kleurverschil in het ijs lukt het me nu prima om richting op de baan te houden.’

Dat bijna alle deelnemende slechtzienden vroeger hebben geschaatst zal geen verwondering wekken. Bepalend is dat ze nu volledig vertrouwen op hun buddy. Daar beginnen hun eerste ‘nieuwe’ slagen op het ijs mee. Heel belangrijk daarbij zijn hun – in de loop der jaren ontwikkelde – evenwichtsgevoel en oriëntatievermogen. De zes koppels die hun rondjes schaatsen doen het allemaal op hun eigen manier. Van trainers krijgen ze persoonlijke adviezen. Eén van de omstanders geniet van wat hij ziet op de baan: ‘Skating Blind: je gelooft je ogen niet!’

———-

De foto’s komen van de auteur.

Series Navigation<< vorig artikelvolgend artikel >>