Mooi

Uit eten gaan vind ik nog steeds een groot genoegen. Maar dan vooral vanwege de entourage – een fijne groene tuin, uitzicht op een vijver, een drukke keuken of rare mensen – en de gezelligheid. Het is niet te betalen inmiddels, een fles wijn van 45 euro behoort tot de goedkopere op de wijnkaart. Wil je alleen een glas wijn, dan kan je helaas slechts kiezen uit twee soorten, terwijl je net watertandend die rijkdom aan verschillende flessen hebt zitten bestuderen. 

Dat merkwaardige brood met hummus kregen we trouwens in restaurant Helling 7 in Amsterdam Noord met het mooiste uitzicht ever (de menukaart is in het Engels, dus ik mag ook even) met links plezierbootjes, voor je klotsend water en een stukje Amsterdam en rechts verroeste hijskranen. Bekijk de website en geniet.
Het eten, ach ze beloven mooie dingen: Bij Helling 7 werken we intuïtief met vuur en de ingrediënten maar ik herinner me niks speciaals. 

Maar wat een gezeur, verwende nesten zijn we en thuis kunnen we koken wat we willen. Groente graag, want die zijn in restaurants vaak het stiefkindje, al hebben ze natuurlijk wel een vega hoofdgerecht dat de laatste tijd meestal gegrilde spitskool is. 
Benieuwd wat er volgend jaar in de mode komt op het gebied van plant based.

We kiezen zomergroenten nu het nog kan. Grapje want we hebben het hele jaar door zomer- en wintergroenten. Maar de Hollandse tomaten hebben nu zowaar veel smaak.
Profiteer ervan.

We maken een Provençaalse klassieker waar ik nog nooit van gehoord had. 
Tian, genoemd naar de schaal waarin het bereid wordt. 
De ingrediënten zijn dezelfde als die van ratatouille maar de bereiding is anders.
De film ‘Ratatouille’ gezien, zo niet, doen! Enige film. Het gekke is dat daarin de ratatouille eruit ziet als de tian. Dichterlijke vrijheid zullen we maar zeggen.
De originele versie van tian is zonder kaas, gewoon puur, dus zo heb ik het ook gemaakt. Het is een beetje een gedoe dat neervleien van de plakjes maar zie het maar als een zen-bezigheid. Heel goed voor neuroten zoals ik.
Het resultaat is fijn en puur van smaak en een genot voor het oog.

Le Tian Provençale.

– een ui
– teentje knoflook
– een kleine aubergine
– een courgette
– ongeveer vijf tomaten
– tijm, rozemarijn, salie
– versgemalen peper, zout

De hoeveelheden zijn niet precies aan te geven, het is mooi als je precies genoeg plakjes hebt om de ovenschaal te vullen.

Begin met de ui in dunne ringen te snijden en de knoflook fijn te snipperen en in een koekenpan zachtjes te bakken tot net niet bruin.
Leg op de bodem van een ingevette ovenschaal.
Meng een flinke scheut olijfolie met de kruiden en peper en zout.

Zet dan de oven op 180 graden.
Ga nu de groenten in dunne plakjes snijden, begin met de courgette. 
De tomatenplakjes mogen iets dikker zijn.

Als laatste de aubergine want die wordt gauw bruin.

Nu de plakjes netjes dakpansgewijs neerleggen, ze moeten eigenlijk rechtop staan. In een rondje is mooi, maar je kan ook rijtjes maken. Zorg dat de schaal helemaal vol is. 
Giet de olie met de kruiden eroverheen. Je kan ook de plakjes eerst even door de kruidige olie halen. Vlot maar beheerst werken.
Dek de schaal losjes af met aluminiumfolie. 
Zet de schaal in de oven.

Na een half uur de oventemperatuur verhogen tot 200 graden
Weer een half uur later de folie verwijderen, daarna nog 30 minuten laten bakken.

Op tafel zetten en de schoonheid van de schotel bewonderen, daarna de fijne smaak savoureren. 

Bon appétit en geniet van de rest van de zomer!