De verbazing

Contractverlenging


Maandag 23 oktober j.l. was in het programma Holland Sport (Nederland 3, 20.30 uur) Tjerk Bogtstra te gast, de teamcaptain van het Nederlands Daviscupteam (ik heb het over tennis). Was er reden voor zijn aanwezigheid in dat programma? Er was toch binnenkort geen Daviscupwedstrijd of ander onheil te verwachten?



Bogtstra bleek uitgenodigd omdat hij een persconferentie had gegeven waarop hij met tranen in de ogen had medegedeeld dat de Tennisbond zijn contract niet verlengd had. Bogtstra had steeds een contract voor een jaar, dat echter tot nu toe steeds verlengd was. Dat was aardig van de Tennisbond. Maar iedereen die op contractbasis werkt weet dat zijn werkgever niet verplicht is zijn contract te verlengen. Er worden op deze manier dagelijks duizenden contracten ontbonden en dat kan voor de betrokken werknemer heel vervelend zijn, maar er gebeurt niets onrechtmatigs. Dat gaf Bogtstra ook wel toe, maar het ging hem om de manier waarop het gebeurd was. Bogtstra had onvoldoende uitleg gekregen. Ook daar is een werkgever geenszins toe verplicht. Hij kan de hele zaak afdoen met een kort briefje, telefoontje of SMS-je. Niets aan de hand dus, een storm in en glas water. Niettemin mocht die Bogtstra tien minuten lang zeuren over het vermeende onrecht dat hem was aangedaan. Het was stuitend om te zien. En het programma Holland Sport onwaardig.



Maar het verbaasde me des te meer, omdat, toen Hans Ree iets vergelijkbaars overkwam en daardoor als columnist van de Achterpagina van de NRC verdween, ik hier toen niemand over gehoord heb. Daar vloog een van de beste columnisten van Nederland de laan uit en slechts een enkele lezer die zich daar over opwond. In de media geen enkele reactie. Maar Hans Ree had natuurlijk ook niet huilend een persconferentie gegeven.


Hans Ree is echter onvervangbaar. Voor Tjerk Bogstra kan makkelijk een andere huilebalk gevonden worden.

 

 

*********************************************

De Leunstoel is gebouwd door Peppered.

Ga voor informatie over dat bureau naar: www.peppered.nl .

Series Navigationvolgend artikel >>

Door Katharina Kouwenhoven

Wanneer onbekenden elkaar voor het eerst ontmoeten, vormen zij zich een indruk van elkaar, op basis waarvan zij besluiten of nadere kennismaking een interessante optie is. Voor het vormen van die eerste indruk hebben zij niet veel informatie tot hun beschikking: een paar uiterlijke kenmerken en wat minieme gedragsobservaties. Deze informatie kan worden aangevuld door elkaar wat korte vragen te stellen. De vragen die mensen elkaar stellen bij een eerste ontmoeting hebben praktisch altijd betrekking op biografische gegevens: hoe oud ben je, waar ben je geboren, wat doe je, waar heb je op school gezeten, waar woon je. Het merkwaardige is, dat al deze informatie - uiterlijk, houding, presentatie, biografische gegevens - helemaal niets zegt over met wat voor soort mens we te maken hebben, een psychopathische seriemoordenaar of een zachtaardige steunpilaar van de maatschappij. Toch willen we dat laatste graag weten. Als ik iets over mezelf wil zeggen, kan ik proberen nooit gestelde, maar wel prangende vragen te beantwoorden of me te beperken tot de informatie die normaal verschaft wordt bij een eerste ontmoeting. Ik denk dat ik me beperk tot het laatste, want dat is veelzeggend genoeg.Ik ben woonachtig te Amsterdam, alleenstaand, werkzaam, goed opgeleid en dol op bubbeltjeswijn.(Ik maak inmiddels ook tekeningetjes voor De Leunstoel.)