Door Reinier van Delden 
Ik nam een foldertje mee.
Ja, is goed, zei ik.
En dan neem ik wel contact met je op!
Wetende dat ik ’t uit zal stellen.
Dat ’t er waarschijnlijk niet van zou komen.
De vlindertuin.
Hoe goed bedoeld ook.
Hoezeer hij ’t ook aanprees.
Hoe vriendelijk ik ook knikte.
Het was een spel.
Van mijn kant.
En van ’t zijne.
Hij wist: die zie ik nooit meer.
En ik wist dat ook.
Beleefdheden.
We wisselden ze uit.
Bij toeval was ik er beland namelijk.
Aan de wandel.
En dan kom je nog ‘ns ergens.
Je loopt ‘ns een zijpaadje in.
En opeens stond ik daar.
In een kas.
Eigenhandig had ie ’t opgebouwd.
Knap hoor, zei ik.
Heel mooi.
En die vlinders, waar zitten die?
Hij wees.
Ik keek.
Ik zag ze eerlijk gezegd niet?
Keek nog ‘ns.
Oh ja, ik geloof dat ik ze zie?
Hij bood mij nog een koffie aan.
We praatten nog wat.
En ik zei dat ik weer eens opstapte.
Dat ik moest gaan.
Hier, zei ie.
Een foldertje.
En ik wist ‘t.
En hij wist ‘t.
Morgen ligt ie bij ’t oud papier.
———-
De illustratie is van Petra Busstra.
Meer informatie: http://www.petrabusstra.com