Door Thomas van der Steen 
Op televisie werd een vormeloze homp getoond die begerig werd betast door kinderen en even gretige ouders. Het bleek een ijzer-nikkel meteoriet van 4,5 miljard oud. Zweefde ooit als kern van een asteroïde tussen Mars en Jupiter. Tot het door een botsing met een andere asteroïde werd verbrijzeld. De meteoriet stortte 40.000 jaar geleden op aarde, in de buurt van de stad Gibeon in Namibië. En werd net als de Venus van Milo naar de vindplaats vernoemd.Gibeon staat tentoongesteld in Space Expo en wordt 30 augustus geveild. Dan wordt het verpatst aan de hoogste bieder en is de kans verkeken dat ik mijn hand op zoiets ouds kan leggen. Tot in de eeuwigheid.
Space Expo
Ik was niet eerder in Space Expo en zoek op waar het precies ligt. Aha, strak aan de kust, dat komt goed uit met dit strandweer. En voor een duik is Belinda altijd te porren dus zij gaat mee. Vlak bij de plaatselijke golfclub stappen we op en fietsen langs gemaaide grasbanen zuidwaarts. Bij Palace Hotel slaan we linksaf, Noordwijk in. Die Van der Valk was een betere overnachtingsplek voor Trump geweest tijdens de NAVO-top dan Paleis Huis ten Bosch. Ik dwaal af, sorry voor gelul in de ruimte.
Een raket in de tuin voor het gebouw kondigt het ruimtevaartmuseum aan. Het is zomervakantie dus tientallen kinderen zwermen om ons heen als we onze fietsen op slot zetten. Binnen zijn er nog meer want het museum is diep door de knieën gegaan voor de allerjongsten.
De Gibeon zal wel als pronkjuweel gepresenteerd worden maar we zien ‘m niet. Tussen uitgelaten kinderscharen lopen we door een model van International Space Station – best ruim – via capsules waarin astronauten door het heelal zweven – héél klein – naar maanlander LEM. Die lijkt wel een buitenaards insect. Ik was 11 jaar toen Armstrong die eerste kleine stap op de maan zette maar thuis hadden we er niets mee. Bij mijn schoolvriend juist wel, wat wil je met twee ingenieurs als ouders. Zij waren de hele nacht – piep – opgebleven en hadden naar dat korrelige beeld gekeken – piep – alsof ze getuige waren van de terugkeer van – piep – Jezus op aarde. ‘En Thomas, geweldig hè vannacht?’ Mijn ‘O, niet gezien’, verbijsterde ze.
Opeens zie ik de klomp, in een hoekje met één spotje erop. Terwijl ik mijn hand erop leg hoop ik dat iets van sterrenstof aan mij blijft kleven. Maar de hoop blijkt ijdel.
De zee
Terug in de aardse realiteit fietsen we over knerpende paden door de duinen. Bij een opgang stappen we af en lopen het strand op. Gehaast ontkleden we ons en rennen naar de vloedlijn. Belinda plonst als eerste in de branding. De duik werkt verfrissend. Heerlijk toch, al dat water op onze planeet.
PS. De veiling heeft inmiddels plaatsgevonden en de ijzermeteoriet bracht 1.7 miljoen euro op voor sterrenwacht Mercurius in Dordrecht.
Een geschenk uit de hemel.
———
De foto is van de auteur.