Door Carlo van Praag 
(buitenliteraire activiteit)
Gisteren bestuursvergadering. We moeten dringend nieuwe leden zoeken, want alle huidige leden van onze beweging maken al deel uit van het bestuur en toch zijn er nog vacatures. We hebben besloten een crowdfundingsactie te ondernemen voor een advertentie in De Leunstoel, zijnde een tijdschrift voor rustige mensen, want op politieke wildebrassen hebben wij het niet begrepen. Ik hoop dat de verkiezingen worden uitgesteld want 17 maart halen we beslist niet.
Verder hebben we nu een naam voor de partij. Zij gaat Elitaire Volkspartij heten, kortweg Elvol. Ook zijn we het eens geworden over het programma. We vermijden uitersten en zoeken het midden op en daarin zijn we radicaal. Dus geen deelname aan een volksfront en geen samenwerking met opportunistische rechtse schreeuwlelijken. Verder zijn we bereid tot elke fatsoenlijke coalitie toe te treden en regeringsverantwoordelijkheid te nemen. Maar nu die ledenwerving nog. Het hoeft geen massabeweging te worden, nee dat juist niet, maar je wilt toch wel meer dan vier leden hebben. Ons vorige politieke initiatief, belichaamd in de Partij van de Krimp (PvdK), met dezelfde vier leden, is een stille dood gestorven, maar deze keer moet het lukken, potverdrie!
Ik denk dat de meeste mensen mij wel kennen als begenadigd schrijver, maar (nog) niet als onvermoeibaar activist. Niet alleen ben ik penningmeester van de Elvol, maar ik heb nog maar anderhalf jaar geleden ook een petitie getekend voor meer groen in de wijk. Ik deins niet terug voor welke repercussie dan ook. Ik weet dat ze mij bij de gemeente in de gaten houden, maar toch heb ik een paar dagen geleden weer een nieuwe actie ondernomen. We hebben hier in Leiden een plantsoen en dat heet Het Plantsoen. Het is ingevleid tussen de binnenstad en de singel en herbergt, in al zijn beknoptheid, een prachtig geboomte. Ja, het is er aangenaam toeven.
Maar dat is de gemeente natuurlijk niet genoeg. Elke parel wordt hier opgepoetst tot er niets van over is. Zij heeft nu het parkje verrijkt met een kunstwerk in de vorm van een wachttoren. Het zou volgens de begeleidende tekst (die toelichtingen op kunst zijn een kunst op zich) een verwijzing zijn naar iets, maar het is geen verwijzing. Het is gewoon een wachtoren die in de Gulag niet zou misstaan. Zie bijgaande foto. In het holst van de nacht heb ik er mijn zorgvuldige gelamineerde plakkaat aan gehangen met de test:
SCHIJNWERPER EN MACHINEGEWEER WORDEN NAGELEVERD.
Ondertekend en wel. En nu maar afwachten op de reactie van de gemeente en, niet te vergeten, die van de kunstenaar. Het is een snel aangebrand volkje. Als men niets meer van mij hoort, weet dan dat er nog een bestuursfunctie bij de Elvol is vrijgekomen.
——
Het plaatje is van de schrijver zelf
