Struisvogelpolitiek

De veranderde politieke cultuur in westerse landen kent allerlei kenmerken, maar de toegenomen struisvogelpolitiek vind ik wel heel interessant. Struisvogelpolitiek is er altijd wel geweest, maar het beoefenen ervan is gaandeweg tot grote hoogten gestegen. Deze politiek bestaat er uit een overduidelijk probleem te ontkennen of te negeren. Ik beperk mij tot Nederland.

Neem het zogeheten stikstofdossier. Al lange tijd is bekend dat de belasting door ‘stikstof’ (het gaat om diverse stikstofverbindingen; pure stikstof is uiteraard geen probleem, de lucht zit er vol mee) te hoog is. De belangrijkste, maar niet enige oorzaak is de veeteelt. Al heel lang wordt van alles geprobeerd om de belasting terug te brengen. Boeren zijn onderworpen aan allerhande regels, krijgen geld om te innoveren, worden verleid hun bedrijf te stoppen, noem maar op.

BBB

Nu zijn we in Nederland gezegend met een jonge partij, BoerBurgerBeweging (wie verzint zo’n onzinwoord?), ook wel BBB. Vooral bij de verkiezingen voor Provinciale Staten in 2023 kreeg die partij veel stemmen (en daarmee heeft de BBB een sterke positie in vrijwel alle provinciebesturen en in de Eerste Kamer). De BBB kreeg toen dus ook veel stemmen van kiezers die geen band hebben met de agrarische sector, maar allerlei andere redenen hebben om op BBB te stemmen, of omdat ze simpelweg werden aangetrokken door de persoonlijkheid van Caroline van der Plas.
Hoe dan ook, je zou verwachten dat deze nieuwe partij zou komen aanzetten met een stevige oplossing voor de stikstofoverlast. Echter, toen men kon deelnemen aan een kabinet, wist men toen te bewerkstelligen dat de vele miljarden die waren vrijgemaakt om het probleem op te lossen, versneld gebruikt werden? Nee hoor, de middelen werden geschrapt. Immers, er bestond in de visie van BBB geen stikstofprobleem, dus hoefde er niets te worden opgelost. Dat is een wel erg sterk voorbeeld van struisvogelpolitiek.

PVV

Ook de Partij voor de Vrijheid heeft een speciale hobby, het tegengaan van immigratie, meer specifiek: het tegengaan van asielmigratie. Ook de PVV ging deelnemen aan het nieuwe kabinet en mocht de verantwoordelijke minister leveren. Ook de PVV koos ervoor vrijwel het gehele budget voor de opvang van asielzoekers te schrappen. Immers, men wilde een migratiestop en als die lukt hoef je ook geen geld meer uit te geven, dacht men. Dat je een migratiestop niet simpelweg kunt afkondigen kwam niet in de onervaren koppies op. En toen zat men met de brokken. Het grootste deel van het geld wordt immers uitgegeven aan mensen die al binnen zijn, in procedure zijn of geholpen moeten worden als ze een verblijfsstatus hebben gekregen. Een struisvogel negeert dit, steekt de kop in het zand en verergert het probleem.

SGP

Nog weer een ander mooi voorbeeld is de Staatkundig Gereformeerde Partij, de SGP. De mannenbroeders van deze partij, want vrouwen tellen niet mee en alleen om een verbod te vermijden werden de statuten formeel aangepast maar bleef het uitsluiten van vrouwen feitelijk doorgaan, besloten niet al te lang geleden op hun kandidatenlijst voor de komende Tweede Kamerverkiezingen, van vijftig namen, geen enkele vrouw te plaatsen. Zelfs niet iemand die geschikt en beschikbaar was. De hardnekkigheid van deze gereformeerde struisvogelpolitiek is bewonderenswaardig, dat is zeker. Maar een partij die zich tracht te tooien met staatsrechtelijk geweten zou toch moeten beseffen dat opereren in de geest van de Grondwet een minimale voorwaarde is om staatsrechtelijk geweten te zijn. Struisvogels, dat zijn ze.

Ooit maakte Geert Wilders, de eenmanspartij die zich PVV noemt, een nummer van de beschuldiging aan het adres van telkens anderen, dat ze wegkeken van de problemen. Dat sloeg weliswaar nergens op, maar het was wel een mooi beeld, en aanhangers van deze volksmenner konden de humor er wel van inzien. Helaas mag je verlangen dat wie zo’n oordeel uitspreekt over anderen, zelf nooit wegkijkt van problemen. En dat is niet roepen dat een probleem niet mag bestaan, of dat het ogenblikkelijk moet ophouden. Dat is dronkemanspraat, en past een verantwoordelijk politicus niet. Wie zo opereert steekt niet alleen de kop in het zand, maar pruttelt tussen de zandkorrels door dat het allemaal verschrikkelijk is en niet zou mogen bestaan. De houding van Wilders en zijn PVV ten aanzien van het optreden van de Israëlische regering laat op een schrijnende wijze het wegkijken zien.

Ooit schreven twee geestverwanten van Jan Marijnissen een boekje met de prachtige titel: ‘Hoe dan, Jan?’ Het is tijd voor een vervolg, met meerdere delen. Om te beginnen: ‘Hoe dan, Geert?’ gevolgd door: ‘Hoe dan, Caroline?’ want een deeltje: ‘Hoe dan, Pieter?’ is niet meer nodig nu Pieter Omtzigt en zijn NSC op het punt staan de vergetelheid in te gaan.

———-