Door Katharina Kouwenhoven 
Mijn dochter en ik zijn een project gestart: dit jaar alle hortussen van Nederland bezoeken. En vorige week zijn we begonnen in het hoge Noorden. Het is wel wat vroeg voor tuinbezoek, maar de stinsenplanten staan in bloei en dat trof, want we bezochten Domies Toen (de tuin van de dominee) in Pieterburen en die heeft de grootste verzameling stinsenplanten van het Noorden. Stinsenplanten zijn bollen, zoals de algemeen bekende krokus, het sneeuwklokje, de tulp en de hyacint, maar er zijn er oneindig veel meer: de winterakoniet, het lelietje van dalen en de kievitsbloem. Het is een sympathieke tuin, niet al te groot en leunend tegen de Petruskerk, eigenlijk een slingertuin met het tuinhuis van de dominee en een theehuis.
Omdat we toch in Pieterburen waren, hebben we ook maar een bezoek gebracht aan de zeehondjes. Die huilers zijn zo aandoenlijk en dat weten ze zelf ook wel want er verdwijnen heel wat munten in klaarstaande gleufjes. Er waren maar weinig bezoekers dus we hadden alle gelegenheid tot bonding met een gewone of grijze zeehondenbaby. Daarna zijn we nog even naar het wad gereden. Wie beweert dat Nederland vol is, is nog nooit bij het Groningse wad geweest. Leger is het nergens, maar hier wil natuurlijk niemand wonen.
De volgende dag was de botanische tuin Haren aan de beurt, de tuin van de Universiteit van Groningen.
Deze tuin is zeer groot en bevat een aantal ‘sub’-tuinen, zoals een kruidentuin, een rotstuin, een hortensia-tuin en een Chinese tuin. Er is gelukkig ook een café en een winkel.
Deze tuin is mij iets te groot en die Chinese tuin is een cliché, maar er is veel te zien als je van plantjes en bomen houdt. We wachten nu een paar weken tot er wat meer bloeit, hoewel de vruchtbomen ook al op springen staan. In veel straten in de Amsterdamse Pijp staan perenboompjes en die bloeien nu. Het moois staat om de hoek.
———-
De auteur heeft het plaatje geleverd.