Amsterdam werelddorp

Raadhuisstraat

Door Katharina Kouwenhoven
Nogal een deftig woord, raadhuis, voor iets dat we nu gewoon stadhuis noemen. Maar het is vernoemd naar het Paleis op de Dam, dat voor het Paleis werd het Amsterdamse stadhuis was.
De Raadhuisstraat, vooruit dan maar, loopt tussen de Nieuwe Zijds Voorburgwal en de Keizersgracht en werd later verlengd met de Rozengracht, die gedempt werd om zo de verbinding te vormen tussen het Centrum en de uitbreiding in West. Daar werd later de De Clerqstraat aan vastgeknoopt en nog later de Jan Evertsenstraat in twee fases, eerst tot het Mercatorplein en later naar de Sloterplas.
De Raadhuisstraat is een prachtige straat, vooral door de aangebouwde winkelgalerij tussen de Herengracht en de Keizersgracht. Die galerij is gebouwd door de zoons van de architect Van Gendt, die vermaard is vanwege het Amsterdamse Concertgebouw. Dat is geen mooi gebouw, maar het is wereldberoemd vanwege zijn akoestiek.
Van Gendt zelf heeft ook een mooie winkelgalerij gebouwd, bij het Paleis voor Volksvlijt. Nadat dat was afgebrand heeft die galerij er nog tot 1961 gestaan, toen hij werd afgebroken voor het wanstaltige gebouw van de Nederlandse Bank. Gelukkig heb ik het nog gekend. Ik herinner me vooral de postzegelwinkeltjes. Dat dat allemaal zo maar kon!
Zulke prachtige winkelgalerijen heb je bijna nergens, althans niet in Nederland. En dan heb je er een paar en dan breek je ze af. Gelukkig is die in de Raadhuisstraat er nog wel. 
Vanaf 1896 reed de Paardentram door de Raadhuisstraat. Ook heeft het trammetje naar Zandvoort er doorheen gereden. Ook dat kan ik me nog goed herinneren. Het moest weg want het reed op een ander spoor dan de andere trams. Alsof daar niets aan te doen was. Trammetje naar Zandvoort weg, mijn hele jeugd verpest! Nu rijden de trams 13 en 17 door de Raadhuisstraat, op weg naar het Centraal Station. De Raadhuisstraat is echt het bezichtigen waard. Voor de liefhebbers staan er ook nog een paar huizen van Berlage, die waarschijnlijk ook door Van Gendt gebouwd zijn, want die bouwde alles, ook gebouwen van Berlage en andere architecten.
Misschien moet daar eens een tentoonstelling aan gewijd worden? 
———-
Het plaatje is van Katharina Kouwenhoven zelf
Series Navigation<< vorig artikelvolgend artikel >>
jaargang 19, nummer 7

Door Katharina Kouwenhoven

Wanneer onbekenden elkaar voor het eerst ontmoeten, vormen zij zich een indruk van elkaar, op basis waarvan zij besluiten of nadere kennismaking een interessante optie is. Voor het vormen van die eerste indruk hebben zij niet veel informatie tot hun beschikking: een paar uiterlijke kenmerken en wat minieme gedragsobservaties. Deze informatie kan worden aangevuld door elkaar wat korte vragen te stellen. De vragen die mensen elkaar stellen bij een eerste ontmoeting hebben praktisch altijd betrekking op biografische gegevens: hoe oud ben je, waar ben je geboren, wat doe je, waar heb je op school gezeten, waar woon je. Het merkwaardige is, dat al deze informatie - uiterlijk, houding, presentatie, biografische gegevens - helemaal niets zegt over met wat voor soort mens we te maken hebben, een psychopathische seriemoordenaar of een zachtaardige steunpilaar van de maatschappij. Toch willen we dat laatste graag weten. Als ik iets over mezelf wil zeggen, kan ik proberen nooit gestelde, maar wel prangende vragen te beantwoorden of me te beperken tot de informatie die normaal verschaft wordt bij een eerste ontmoeting. Ik denk dat ik me beperk tot het laatste, want dat is veelzeggend genoeg.Ik ben woonachtig te Amsterdam, alleenstaand, werkzaam, goed opgeleid en dol op bubbeltjeswijn.(Ik maak inmiddels ook tekeningetjes voor De Leunstoel.)