De poëtische wereld

Politiek correct

Wat kan een mens nog eten
Weinig naar ik vrees
Het Russisch ei moet in de ban
Dat geldt ook voor Chinees

Geen Turkse pizza, poestasaus

Voorts geen Vlaamse frieten
Wie durft er nog van een big mac
Of donuts te genieten

De meeste landen zijn besmet

Duitse biefstuk is verdacht
Datzelfde geldt voor alles uit
De Gordel van Smaragd

Hollandse nieuwe is sinds kort

Niet meer van smetten vrij
Hollands kan niet, maar dat geldt
Ook voor de haringvisserij

Dat alles doet helaas

De eetlust zo bederven
Dat wij, correct, gewetensvol

Van honger moeten sterven
———-
Het onthutste poppetje is van Henk Klaren

Series Navigation<< vorig artikelvolgend artikel >>

Door Jaap van Lakerveld

Het schrijven van gedichten, rijmpjes en verzen zit me in het bloed. Mijn vader deed het. Sinterklaas was mijn belangrijkste held. Later kwamen daar Trijntje Fop, John O’Mill en Daan Zonderland bij. Teksten van liedjes en cabaret bleven als vanzelf in mijn hersenpan steken. Pas als student begon ik zelf te schrijven. Later toen ik student-assistent was, schreef ik verzen voor een blad van de vakgroep onderwijskunde, waarvan ik deel uitmaakte. Iemand raadde me aan eens wat op te sturen aan het tijdschrift ‘De Tweede Ronde’. Vijf rijmpjes werden geplaatst. Af en toe zijn er sindsdien verzen van mij geplaatst in bundels of tijdschriften. Inmiddels voel ik me een dichter. Ik schrijf teksten, gedichten en ook nog altijd rijmpjes. De Leunstoel biedt mij een prachtige kans om gedisciplineerd te werken en tenminste 20 tot 30 sonnetten of andere producten per jaar te maken. Af en toe kijk ik in het archief van De Leunstoel en ben dan met een deel van wat ik daaraan heb bijgedragen voorzichtig tevreden.