De poëtische wereld

Polen



Blauw TL licht schijnt op het perron

De trein staat meer dan tien minuten stil

Het lijkt of niemand haast heeft, verder wil

De wereld ligt besneeuwd rond het station



Gezichten staan op ijzig en op kil

Douanepersoneel in de wagon

Dromt bijeen en vormt op het balkon

Vier pakken zonder onderling verschil



De douaniers, de nacht, het blauwe licht

Stationskap zwaar onder de sneeuw verscholen

De beelden lijken uit een film gestolen

Alles gaat gebukt onder gewicht



De sneeuw, de rails, de trein met erts en kolen

Polen lijkt verbazend veel op Polen.




Series Navigationvolgend artikel >>

Door Jaap van Lakerveld

Het schrijven van gedichten, rijmpjes en verzen zit me in het bloed. Mijn vader deed het. Sinterklaas was mijn belangrijkste held. Later kwamen daar Trijntje Fop, John O’Mill en Daan Zonderland bij. Teksten van liedjes en cabaret bleven als vanzelf in mijn hersenpan steken. Pas als student begon ik zelf te schrijven. Later toen ik student-assistent was, schreef ik verzen voor een blad van de vakgroep onderwijskunde, waarvan ik deel uitmaakte. Iemand raadde me aan eens wat op te sturen aan het tijdschrift ‘De Tweede Ronde’. Vijf rijmpjes werden geplaatst. Af en toe zijn er sindsdien verzen van mij geplaatst in bundels of tijdschriften. Inmiddels voel ik me een dichter. Ik schrijf teksten, gedichten en ook nog altijd rijmpjes. De Leunstoel biedt mij een prachtige kans om gedisciplineerd te werken en tenminste 20 tot 30 sonnetten of andere producten per jaar te maken. Af en toe kijk ik in het archief van De Leunstoel en ben dan met een deel van wat ik daaraan heb bijgedragen voorzichtig tevreden.