Door Marc van Caelenberg Gevoelens zijn als zilverwerk
Dat in een kast wordt opgeborgen
En daar dan wordt vergeten
Zodat het in de loop der jaren
Alleen maar koud en doffer wordt.
Maar dan komt zij.
Ze doet de deurtjes open en ze zegt:
Hé, kijk eens wat ik hier nu vind.
En wég is plotseling de kilte
En wat ééns dof was
Krijgt weer een nieuwe glans.
Want dat deed ze met mijn gevoelens;
Helaas niet met mijn zilver.