Om mijn vliegschaamte te sussen
reis ik met de trein
Een internationale lijn
Drink koffie en intussen
Surf ik op het Internet
Ik email met de achterwacht
Terwijl mij koffie wordt gebracht
En naast mijn laptop neergezet
Buiten schijnt het heet te zijn
Maar mijn coupé is ronduit koel
Ik zit en zie vanuit mijn stoel
Het landschap in de zonneschijn
Ik denk terwijl de trein voortglijdt
Ik vlieg niet; maar wat vliegt de tijd.
——
Het plaatje is van Henk Klaren
Het schrijven van gedichten, rijmpjes en verzen zit me in het bloed. Mijn vader deed het. Sinterklaas was mijn belangrijkste held. Later kwamen daar Trijntje Fop, John O’Mill en Daan Zonderland bij. Teksten van liedjes en cabaret bleven als vanzelf in mijn hersenpan steken. Pas als student begon ik zelf te schrijven. Later toen ik student-assistent was, schreef ik verzen voor een blad van de vakgroep onderwijskunde, waarvan ik deel uitmaakte. Iemand raadde me aan eens wat op te sturen aan het tijdschrift ‘De Tweede Ronde’. Vijf rijmpjes werden geplaatst. Af en toe zijn er sindsdien verzen van mij geplaatst in bundels of tijdschriften. Inmiddels voel ik me een dichter. Ik schrijf teksten, gedichten en ook nog altijd rijmpjes. De Leunstoel biedt mij een prachtige kans om gedisciplineerd te werken en tenminste 20 tot 30 sonnetten of andere producten per jaar te maken. Af en toe kijk ik in het archief van De Leunstoel en ben dan met een deel van wat ik daaraan heb bijgedragen voorzichtig tevreden.
