Bij ons in de straat

Maak je niet zo druk!

Cafe La Porte.
Tegenover het station.
Erg uitnodigend is het er niet.
De uitbater zit op het terras.
Samen met zijn kennissen.
Ik zit er even vandaan.

Een kale man voert het woord.
Hij heeft bij de commando’s gezeten.
Zijn verhalen zijn ietwat overdreven.
Hij vertelt dat ie in een kist te water werd gelaten.
En daar moest ie dan zien uit te komen.
De kunst was om niet in paniek te raken.
Gewoon rustig blijven.

Zijn tafelgenoten zwijgen.
Ze knikken een beetje.
Ik kijk nog eens goed naar de kale man.
Het lijkt me eerlijk gezegd een zenuwlijer.
Zo eentje die om het minste geringste bij je op de stoep staat.
Kan de muziek wat zachter!
Je licht brand nog!
Zal je niet je gras eens maaien, buurman!
Zo’n bemoeial.

Vent hou je muil, denk je dan.
Dat zeg je niet.
Want dat durf je niet.
Met zo’n man ga je geen discussie aan.
Dat loopt dan uit de hand.

Natuurlijk durf je wel.
Maar het heeft geen zin.
Hij heeft toch gelijk.
Dat is juist de pest.
Ze hebben namelijk altijd gelijk.
Dat soort mannetjes.

—————————————–
De tekening is van Henk Klaren
—————————————————-
Door uw bestellingen bij bolcom te doen
via de banner rechts steunt u De Leunstoel.

Series Navigation<< vorig artikelvolgend artikel >>

Door Reinier van Delden

Ik schrijf met vallen en opstaan. Hangt erg van mijn bui af. Ook moet ik er tijd voor hebben. Leuk om te doen vind ik het in ieder geval wel. Hoe ik mijn verhaaltjes moet omschrijven weet ik eigenlijk niet zo? Soort beschouwingen in korte zinnetjes onder elkaar. Observaties wellicht? Een beetje melancholie soms. Althans dat probeer ik. Soms schiet ik raak. Maar ook wel eens mis. De lezers moeten zelf maar oordelen. Maar oordeel niet te snel. Dat is nooit goed. Website: http://www.reiniervandelden.nl/