De poëtische wereld

Knooppuntenroute

De geest is nog hetzelfde, het lichaam in verval.
Mijn vrienden om mij heen ogen bejaard,
Ze reizen met een seniorenkaart
Naar bridgeweekends in Goes, of Nijverdal.
Ze fietsen door de bossen en de heide
Knooppuntenroutes, mits langs Horeca.
Bespreken er highlights van hun levens na,
Voordat ze weer een eindje verder rijden.
Ze zien elkaar, ze zien de tijd verglijden
Ze vinden allemaal zichzelf vitaal,
Minder krom, minder dik en minder kaal,
Nog net zo geestig als in vroeger tijden.
Menig mens denkt zo over zichzelf
Ik deed het op een fietstocht langs zo’n route
De hersens maalden tezamen met de voeten
Mooie route naar tachtig via elf.

—–
Het plaatje is van Petra Busstra
Meer informatie: www.petrabusstra.com




Series Navigation<< vorig artikelvolgend artikel >>

Door Jaap van Lakerveld

Het schrijven van gedichten, rijmpjes en verzen zit me in het bloed. Mijn vader deed het. Sinterklaas was mijn belangrijkste held. Later kwamen daar Trijntje Fop, John O’Mill en Daan Zonderland bij. Teksten van liedjes en cabaret bleven als vanzelf in mijn hersenpan steken. Pas als student begon ik zelf te schrijven. Later toen ik student-assistent was, schreef ik verzen voor een blad van de vakgroep onderwijskunde, waarvan ik deel uitmaakte. Iemand raadde me aan eens wat op te sturen aan het tijdschrift ‘De Tweede Ronde’. Vijf rijmpjes werden geplaatst. Af en toe zijn er sindsdien verzen van mij geplaatst in bundels of tijdschriften. Inmiddels voel ik me een dichter. Ik schrijf teksten, gedichten en ook nog altijd rijmpjes. De Leunstoel biedt mij een prachtige kans om gedisciplineerd te werken en tenminste 20 tot 30 sonnetten of andere producten per jaar te maken. Af en toe kijk ik in het archief van De Leunstoel en ben dan met een deel van wat ik daaraan heb bijgedragen voorzichtig tevreden.