Door Jan Stoof 
Wat ik van haar las, staande in de boekhandel, beviel me, maar nooit kocht ik iets van haar.
De levenspartner van Van Dullemen was Erik Vos, befaamd regisseur en theatermaker, de stuwende kracht achter de grensverleggende theatergroep De Appel, die speelde in het theater van dezelfde naam in Den Haag.
Bij het instappen vond ik in de trein dat keurig uitgetikte interview van Jan-Paul Bresser met Erik Vos. Zeer leesbaar! Zeer informatief!
Wat moest ik daarmee? Aan het gebruikte kopijpapier zag ik dat het voor de Volkskrant was. De telefoongids er bij (een journalist had in die tijd een telefoongids van Nederland in huis) en De Volkskrant gebeld. Het was intussen rond 1 uur in de nacht. Er werd opgenomen. Ik vertelde mijn verhaal.
‘Kan ik u met een paar minuten terugbellen?’ ‘Natuurlijk!’
Daar ging de telefoon. Wat mijn adres was. Dat gaf ik.
En wat dan mijn lievelingsdrank was. Ik zat aan de Famous Grouse, ter ontspanning. Maar als dingen serieus worden, drink ik graag oude Bokma. Dus.
Of ik later in de nacht nog gestoord kon worden, het interview zou worden opgehaald. ‘Maar vanzelfsprekend!’
Ruim een uur later ging de bel. Een taxichauffeur, met een fles oude Bokma in de hand. ‘Ik moet hier iets ophalen, meneer’. ‘Klopt. Maar komt u even verder.’ Koffie. Grouse. Chauffeur retour, beste nachtdienst gehad, dacht ik nog.
Het interview verscheen kort hierna in De Volkskrant.
Op een Bokmafles stond toen nog 50 cent statiegeld.
Jan-Paul Bresser overleed in januari 2015.
Ik moet nu toch eens een boek van Inez van Dullemen gaan lezen. Hopelijk vind ik er een in de trein.