Door Dik Kruithof 
Frank Westerman lees ik al vanaf zijn eerste, De Graanrepubliek. Hij schreef een hele reeks boeken over vaak wat aparte onderwerpen zoals de geschiedenis van een paardenras of het leven van ingenieurs in Rusland onder Stalin.
Zijn laatste boek heet Hotel De Wereld en gaat gedeeltelijk over Wageningen, over de Landbouwhogeschool waar hij tropische landbouw gestudeerd heeft om zich voor te bereiden op een leven als ontwikkelingswerker. Voor het zover kwam nam hij de draai naar het schrijverschap, eerst als free lance journalist voor de ‘linkse’ Nederlandse pers. In zijn stages voor ‘Wageningen’ had hij al een onbehaaglijk gevoel opgedaan over het nut van ontwikkelingswerk. Op de tekst achter op het boek wordt het ontwikkelingscircus en ontwikkelingstrein genoemd.
Hotel de Wereld is een bundeling van 14 korte en lange stukken waarvan er vier van de laatste jaren zijn en 10 van voor 2000. Eén van die tien is aangevuld met een recente actualisering. Het is jammer dat dat niet met meer stukken is gedaan.
Deportee
Zo is er een mooi verhaal over het Tortillagordijn dat gaat over de (vooral) Mexicaanse arbeidskrachten die illegaal de grens met de VS oversteken en door de machteloze Border Patrol teruggezet worden als ze betrapt worden maar het dan gewoon weer proberen. Woody Guthrie schreef in 1948 over Mexicaanse arbeiders die werden teruggevlogen naar Mexico en toen het vliegtuig verongelukte werden afgedaan als ‘deportees’. Ik ken het van de Byrds maar ook Bruce Springsteen heeft het vaak uitgevoerd. Net als Joan Baez en Dolly Parton. En de afgelopen jaren is het natuurlijk een steeds heikeler punt geworden in de Amerikaanse politiek.
Hotel de Wereld in Wageningen
Suriname is dit jaar 50 jaar onafhankelijk. Een van de cadeau’s die Nederland meegaf was een rijstplantage in het Surinaamse binnenland die vanuit de Landbouwhogeschool was opgezet en waar het centrale gebouw ook Hotel de Wereld heette. Westerman is er dit jaar geweest en heeft gezien dat er van al dat moois, want het was een goed draaiende nederzetting, eigenlijk weinig over is gebleven. Van de flaptekst van het boek: ‘Staande voor het zieltogende tweede hotel De Wereld in het rijstdorp Wageningen in West Suriname hoort Frank Westerman tot zijn verbijstering de roep om de terugkeer van de witte ingenieur.’
Peru
Er staan meer mooie verhalen in. Westerman heeft in zijn studietijd praktisch werk gedaan in Peru waar zijn dochter in 2025 als backpacker op vakantie is. Ze maakt een omweg naar het dorp waar haar vader gewerkt heeft en vindt er de mensen die hij daar ontmoet heeft. En kan constateren dat er nog wel iets positiefs te vertellen is over de ontwikkelingssamenwerking.
Het is zoals alle boeken van Westerman prettig om te lezen. Alleen de onderliggende boodschap dat de ontwikkelingshulp eigenlijk een mislukt idee is maakt het wat minder prettig.