Door Reinier van Delden 
Hij joeg angst aan.
Een bullebak was ‘t.
Die man.
Hij gunde mij geen blik waardig.
Niet dat ik daarop zat te wachten.
Maar ’t was leuk geweest.
Aardig.
Reken er maar niet op, zei een collega.
Hij ziet je niet staan.
En inderdaad.
Voor hem bestond je niet.
Lucht was je voor ‘m.
Ik liep naar z’n tafel.
En daar zat ie.
Met z’n vadsige lijf.
Z’n bierbuik die uitpuilde.
Een kop die je wel kon schieten.
Had ie wel een opvoeding genoten?
Hij wist hoe ’t heurde.
Dat kon ik zien.
Z’n servet op z’n schoot.
Die pink in de lucht.
En ’t proosten op z’n Frans.
Santé, zei ie tegen z’n tafelgenoot.
Die geen boe of bah durfde te zeggen.
Gelaten alles onderging.
Voor hem was ’t waarschijnlijk een roes geweest.
Die avond.
Laat ik maar naar z’n pijpen dansen, dacht ie.
Eieren voor m’n geld kiezen.
Een gewillig oor zijn.
Baas boven baas.
Een wereld die niet de mijne was.
Maar ik wist hoe je het spel moest spelen.
Het spel en de knikkers.
En ik vroeg of alles naar wens was geweest.
En verdomd als ’t niet waar was?
Hij bedankte beleefd.
———-
De tekening is van Petra Busstra.
Meer informatie: http://www.petrabusstra.com