Een omweg waard

Het Openiuchtmuseum

Vorige week voor het eerst in het Openluchtmuseum geweest. De aanleiding was de tuin van dit museum, maar daarvoor hoef je er niet naar toe. Je kunt je afvragen of je er überhaupt naar toe moet. Misschien met kinderen van een jaar of 8, 9 die nooit in Nederland op vakantie gaan. Of iets voor een schoolreisje. Er staan wel een paar aardige molens en andere gebouwen, maar ze zijn allemaal uit hun eigen omgeving weggehaald en er is geen nieuwe omgeving voor in de plaats gekomen. Ik zou dat park nooit zo hebben ingericht.

Er zijn verschillende boerderijtjes, uit verschillende tijdperken, maar ver vanelkaar verwijderd zodat je ze niet kan vergelijken. Mijn dochter kreeg tranen in de ogen toen zij de plaggenhut zag, mijn kleinzoon vond dat ze toen best comfortabel woonden. Van zo’n  boerderijtje met inpandige stal zou ik dat niet willen zeggen, maar er zijn echte dieren, varkentjes, geiten, van soorten die er nu niet meer zijn.

Het is allemaal erg kneuterig en Nederland is natuurlijk een kneuterig land, maar er was ook een andere keuze mogelijk geweest. De canon van Nederland wordt aangeboden in filmsets. Dat is natuurlijk ook raar. Waarom niet in echte objecten, al was het maar in maquettevorm.
Je kunt met een treintje een rondje over het park maken en een groene wandeling, oude ambachten bekijken en zelf proberen en delen van het park huren voor zakelijke evenementen of trouwerijen.
Ik heb het  nu gezien en dat was genoeg. Misschien nog eens met vrienden uit China of achterkleinkinderen als ik dat nog mag meemaken. Er is overigens voldoende horeca als je dat wandelen moe bent.
———-
De auteur heeft de tekening gemaakt.

Series Navigation<< vorig artikelvolgend artikel >>

Door Katharina Kouwenhoven

Wanneer onbekenden elkaar voor het eerst ontmoeten, vormen zij zich een indruk van elkaar, op basis waarvan zij besluiten of nadere kennismaking een interessante optie is. Voor het vormen van die eerste indruk hebben zij niet veel informatie tot hun beschikking: een paar uiterlijke kenmerken en wat minieme gedragsobservaties. Deze informatie kan worden aangevuld door elkaar wat korte vragen te stellen. De vragen die mensen elkaar stellen bij een eerste ontmoeting hebben praktisch altijd betrekking op biografische gegevens: hoe oud ben je, waar ben je geboren, wat doe je, waar heb je op school gezeten, waar woon je. Het merkwaardige is, dat al deze informatie - uiterlijk, houding, presentatie, biografische gegevens - helemaal niets zegt over met wat voor soort mens we te maken hebben, een psychopathische seriemoordenaar of een zachtaardige steunpilaar van de maatschappij. Toch willen we dat laatste graag weten. Als ik iets over mezelf wil zeggen, kan ik proberen nooit gestelde, maar wel prangende vragen te beantwoorden of me te beperken tot de informatie die normaal verschaft wordt bij een eerste ontmoeting. Ik denk dat ik me beperk tot het laatste, want dat is veelzeggend genoeg.Ik ben woonachtig te Amsterdam, alleenstaand, werkzaam, goed opgeleid en dol op bubbeltjeswijn.(Ik maak inmiddels ook tekeningetjes voor De Leunstoel.)