Multidisciplinaire samenwerking Om crises het hoofd te kunnen bieden Problemen zijn complex en zijn hybride En ieder vakgebied kent zijn beperking
Dus kiest men voor een mix van disciplines In task forces, denktanks en besturen Vooral daar waar de kennis lijkt te schuren Er is meer dan algoritmes en routines
Excursies in elkanders vakgebieden Om te verkennen wat er kan en mag Soms moet je gijpen en soms overstag Fluïde zijn, flexibel; niet rigide
Na al die jaren
moet ik het maar eens bekennen: vroeger ging ik me regelmatig te buiten aan
grensoverschrijdend gedrag. Niet één keer. Maar tientallen malen. Zo. Dat is eruit.
Dat lucht op.
Zo fietste ik op
mijn zestiende, in 1959, met een vriend naar Denemarken. Bij Bourtange
overschreden we de grens naar Duitsland. Als ik er aan terugdenk schaam ik me
kapot! Excuses zijn dus zeker op z’n plaats. Al is het nog zo lang geleden.
Twee dagen later gingen we weer in de fout. Toen overschreden we de grens
tussen Duitsland en Denemarken bij Kruså. Cees Nooteboom was ons daarbij, in
zijn boek ‘Philip en de anderen’, reeds voorgegaan. Dus erg schuldig hoefden
wij ons daar niet over te voelen.
De daaropvolgende
jaren maakte ik me, nota bene samen met mevrouw Pasgeld, opnieuw zeker
tientallen malen schuldig aan grensoverschrijdend gedrag. Naar Engeland. Naar
Ierland, Naar Finland, Naar Italië. En vooral naar Frankrijk. Bij Lille, Douai
en Valenciennes overschreden wij de grens op een wijze die alle perken te
buiten ging.
Benutbare
capaciteit
Iets heel anders.
Onlangs maakte iemand mij er op attent dat mijn benutbare capaciteit er de
laatste tijd wel erg op achteruitging. ‘Benutbare capaciteit?’, vroeg ik. ‘Wat
is dat?’. Want daar had ik nog nooit van gehoord. ‘Dat is je
inzetbaarheid voor de arbeidsmarkt’, kreeg ik als antwoord. ‘Aha’, zei ik.
Want ik begon het te begrijpen. ‘Ik deug zeker niet meer voor een goed betaalde
baan? Ik ben te oud en versleten. Ik heb geen zin meer om te doen wat anderen
me opleggen. Mijn capaciteit is niet meer iets waar anderen geld mee kunnen
verdienen. Is dat het?’. Dat bleek het
inderdaad te zijn.
‘Grensoverschrijdend
gedrag’. ‘Benutbare capaciteit’. Waar zijn we in godsnaam mee bezig. Taal lijkt
tegenwoordig uitgegroeid tot een middel waar je je veilig achter kan
verschuilen als je je eigenlijk zou moeten schamen. Of erger nog: waarmee je
anderen kan beschuldigen zonder dat ze zich ècht schuldig hoeven te gaan
voelen. Taal als dekking. Taal als middel om te laten zien dat je het eigenlijk
juist heel goed doet. Maar dat niemand dat begrijpt.
Mark Rutte
En zo komen we
als vanzelf bij Mark Rutte. ’Ik heb een
inschattingsfout gemaakt’, zei hij laatst over zijn ongelooflijke blunders bij
de toeslagaffaire en het onterecht weghalen van kinderen bij hun ouders.
Blunders die na jaren nog steeds niet zijn opgelost. ‘Dat kan
gebeuren. Daar moeten we mee verder’, vervolgde hij. En hij dronk een
glas, deed een plas en liet de zaak zoals hij was. Een
inschattingsfout! Ja. Natuurlijk! Stom dat we daar
zelf niet op waren gekomen.
Met onze nieuwe
taal komen we zo steeds verder van het padje af. In plaats van dat dat padje
ergens naar toe loopt. Hetgeen je van
gewone, eerlijke taal wel zou mogen verwachten.
Door Jaap van Lakerveld 
Door Julius Pasgeld 