Grap

Doe je dat weleens.
Of heb je dat weleens gedaan.
Ergens een afstandsbediening laten liggen.
Zomaar.
Gewoon, als grap.
Ik wel.

Ik heb dat weleens gedaan.
Ik had er nog een liggen.
Zo’n afstandsbediening.
En ik wist zo gauw niet wat ik er anders mee moest.
Weggooien is ook zo zonde.
Maar bij de kringloopwinkel zitten ze er ook niet meer op te wachten.
Daar liggen er al honderd.
Dus daar sta je dan.
Met zo’n afstandsbediening in je hand.
Te bedenken wat je er nou mee aan moet.
Toen dacht ik opeens, in de trein.
Ja, ik laat hem in de trein achter.
Lache!

En dan die mensen in het ongewisse laten.
Die dan die afstandsbediening vinden.
Helemaal uit hun doen natuurlijk, meteen.
Je vindt tenslotte niet elke dag een afstandsbediening in de trein.
Nou heb je er natuurlijk ook mensen bij die er niks om geven.
Die zien dat ding liggen en schuiven het terzijde.
Fantasieloze mensen zijn dat.
Afgestompt waarschijnlijk.
Nee, mijn bedoeling is juist dat je geprikkeld wordt.

Dat je gaat nadenken.
Of in ieder geval, je gedachten even laat gaan.
Dat kan toch haast niet anders.
Je gaat toch zitten prakkiseren.
Wie laat nou in hemelsnaam een afstandsbediening achter in de trein.
Misschien iemand die zijn tv aan het verhuizen was.
Geen vervoer had.
Dan maar de trein nam.
En thuis erachter komt dat hij die afstandsbediening in de trein heeft laten liggen.

Ik zie het zo’n echtpaar denken.
Die dan nietsvermoedend een trein zijn ingestapt.
Een dagje Den Haag gaan doen of zo.
Daar eigenlijk helemaal geen zin in hebben.
En dan die afstandsbediening in de trein zien liggen.
Niet wetende dat ik die daar heb neergelegd.
Gewoon, als grap.
Ter algemeen vermaak.
Of stof tot nadenken.

——
Het plaatje is van Coc van Duijn
Meer informatie: http://cocvanduijn.nl/