De poëtische wereld

Gevoel

Een zachte lentemiddag. Ik hoor de merels slaan

Omdat er katten sluipen door de tuin

Er koeren duiven in een esdoornkruin

En door het blauw zie ik de wolken gaan



Ik hang in korte broek in kussens van een stoel

Ten prooi aan loomheid en tevredenheid

Met soms een wolk die door het zonlicht glijdt

Lente is naast een seizoen vooral ook een gevoel



Ik zit achter het windscherm voor kou en wind behoed

Dan plotseling hoor ik een doffe tik

Ik voel me meer verbaasd, dan dat ik schrik,

Maar iets in mij vindt dat ik kijken moet



Een stuiptrekking, een spasme zonder doel,

De merel dood, de lente blijft, maar weg is het gevoel.










Series Navigationvolgend artikel >>

Door Jaap van Lakerveld

Het schrijven van gedichten, rijmpjes en verzen zit me in het bloed. Mijn vader deed het. Sinterklaas was mijn belangrijkste held. Later kwamen daar Trijntje Fop, John O’Mill en Daan Zonderland bij. Teksten van liedjes en cabaret bleven als vanzelf in mijn hersenpan steken. Pas als student begon ik zelf te schrijven. Later toen ik student-assistent was, schreef ik verzen voor een blad van de vakgroep onderwijskunde, waarvan ik deel uitmaakte. Iemand raadde me aan eens wat op te sturen aan het tijdschrift ‘De Tweede Ronde’. Vijf rijmpjes werden geplaatst. Af en toe zijn er sindsdien verzen van mij geplaatst in bundels of tijdschriften. Inmiddels voel ik me een dichter. Ik schrijf teksten, gedichten en ook nog altijd rijmpjes. De Leunstoel biedt mij een prachtige kans om gedisciplineerd te werken en tenminste 20 tot 30 sonnetten of andere producten per jaar te maken. Af en toe kijk ik in het archief van De Leunstoel en ben dan met een deel van wat ik daaraan heb bijgedragen voorzichtig tevreden.