
‘Op het moment dat zo’n meisje het koord van haar slipje losmaakte, moest ik de projector uitschakelen. Maar ik wachtte daar een paar seconden mee en dan maakten die meiden een hoop spektakel.’
Ik ging weer eens naar Amsterdam. The Ex trad op in het Bimhuis. Samen met Brass Unbound. Dat mocht ik niet missen, vond ik. Ik had The Ex eerder zien optreden met Brass Unbound op de Zomer Jazzfietstour van 2011 en dat was een onvergetelijk concert geweest. Brass Unbound bestond destijds uit Roy Paci op trompet, Wolter Wierbos op trombone en Mats Gustafsson en Ken Vandermark op saxen. Een echte all star bezetting, dus. Wolter Wierbos is echter al weer jaren met pensioen en Roy Paci had zich ziek moeten melden. Er waren echter drie vrouwen gevonden om deze leemte op te vullen: Signe Emmeluth, Hanne De Backer en Guro Kvale. Ik kende ze geen van allen, maar was heel benieuwd.
Ik besloot mijn bezoek aan Amsterdam te combineren met een bezoek aan mijn oom en tante die aan de Keizersgracht wonen. Ze zijn beiden in de negentig en ik had ze al jaren niet meer gezien. Mijn reis begon voorspoedig. Tijdens mijn wandeling naar het station, ik ben een tienduizend stappen-verslaafde, vond ik in een boekenkastje een exemplaar van de verhalen van Nescio. Dat boekje was per ongeluk verdwenen toen ik kleiner ging wonen en de helft van mijn boeken moest afdanken. Deze vergissing is nu gelukkig hersteld.
Verdiept in ‘Titaantjes’ lette ik echter niet goed op en ik verliet de trein al in Slotervaart. Ik besloot van de nood een deugd te maken en de metro te pakken naar het Rembrandtplein. Van daaruit was het een mooie wandeling naar de Keizersgracht en zou ik een bosje bloemen kunnen kopen op de Singel.

Deze befaamde bloemenmarkt bleek echter nog slechts tulpenbollen en plastic bloemen aan toeristen te verkopen. Over de volle lengte stond dezelfde meuk uitgestald. Leuk voor de toeristen, maar waar koopt een Mokumer tegenwoordig een bosje verse rozen?
‘Geen nood’, dacht ik. ‘Oom en tante wonen vlak bij de beroemde ‘Negen straatjes’, dus daar moet wel ergens een bloemenzaak zitten.’ Ik worstelde mij door de toeristenkuddes, moedig de wietdampen trotserend, maar kon niks vinden. Een dag later meldde de Volkskrant dat de ‘Negen Straatjes’ zijn verpest door ‘Tiktok-hit’ Fabel Friet. Volgens mij is dat niet de enige dader. Ik vond allerlei wafelwinkeltjes, maar geen bloemenzaak. Dan maar een fles wijn. Ik vreesde dat oom en tante ook al aan de 0.0 zouden zitten, maar ik schafte toch een echte wijn aan in een winkeltje dat ook ‘originele absint’ in de aanbieding had.
Oom en tante leken eigenlijk weinig veranderd te zijn. Oom bewoog zich wel voort achter een rollator, maar hij had nog steeds een jeugdige uitstraling. Ik vroeg hem of hij met die rollator zijn weg kon banen over de onmogelijke Amsterdamse stoepen en de mensenmassa’s. Ze bleken echter nauwelijks meer het huis uit te komen. Op zich geen straf: een prachtig appartement met een balkonnetje met uitzicht over de Keizersgracht en met een goed gevulde boekenkast.
‘Neem maar wat mee, als je wat leuks ziet’, zei mijn oom. ‘We moeten dat boekenbestand een beetje gaan terugbrengen.’ Ik vertelde hem over mijn recente boeken-tiërcering, een half traumatische half bevrijdende ervaring. Uiteraard kwam mijn vondst van Nescio ter sprake.

Hans Bayens
Op de vraag wat ik zoal las noemde ik onder meer de biografie van de Gaulle van Henk Wesseling. Ik had graag de recente films over De Gaulle gezien, maar die bleken al uit de bioscoop verdwenen te zijn toen ik me er eindelijk toe kon zetten.
Mijn ooms ogen begonnen te schitteren. ‘Weet je dat ik in Parijs zat toen de Gaulle president was? Ik was als dienstplichtige toegevoegd aan de militaire vertegenwoordiger van Nederland in Frankrijk. Die man sprak geen woord Frans, dus die had een tolk nodig. Het was in de tijd van de dekolonisatie van Algerije. De Gaulle had zich neergelegd bij de onafhankelijkheid van dat land en dat was tegen het zere been van die Franse kolonialen. De OAS, de Organisation de l’Armée Secrete, had het op De Gaulle gemunt. De Franse legertop in Algerije werd niet vertrouwd, dus die was naar Parijs overgeplaatst en vervangen door betrouwbare militairen.’
‘Ik had de opdracht om aan te pappen met die lui. Misschien voerden ze wel wat in hun schild. Ze kankerden inderdaad op De Gaulle, maar verder gebeurde er niet veel. Ik mocht ze wel en heb eigenlijk nooit iets gerapporteerd.’
‘Ik ging ook met ze uit. Vooral een stripclub was een populaire uitgaansgelegenheid. Ik had daar zelfs op een gegeven moment een bijbaantje. Tijdens het strippen moest ik telkens een anders gekleurde vloeistofdia op die meisje projecteren. Op het moment dat zo’n meisje het koord van haar slipje losmaakte, moest ik de projector uitschakelen zodat ze in het pikdonker het podium kon verlaten. Maar ik wachtte daar een paar seconden mee en dan maakten die meiden een hoop spektakel. Dat hoorde er echter allemaal bij. Eén van die militairen haalde namelijk geld op om die paar seconden extra te bekostigen. Die meisjes deelden mee in de buit, maar het moest natuurlijk wel echt lijken.‘
Nooit had ik vermoed dat de Algerijnse vrijheidsstrijd er toe geleid had dat mijn oom in een Franse stripclub terecht was gekomen. Zo zie je maar dat een mens nooit uitgeleerd raakt. Oom en tante waren bovendien niet aan de 0.0 dus het werd een geanimeerd bezoek.
Het optreden van The Ex was overigens geweldig. Signe Emmeluth, Hanne De Backer en Guro Kvale bleken geweldige blazers: ‘Introduction’ & ‘Monday Song’ – The Ex and Brass Unbound in het Bimhuis ’26.
Ik was op tijd terug in Den Haag om de laatste bus te nemen. Een fijne dag, kortom.
———-
De Gaulle en de Titaantjes komen van Wikimedia Commons. Het boek is van de auteur.
