Door Bram Schilperoord 
Maandagochtend even de Noordermarkt op, daarna de Westermarkt en dan naar ’t Monumentje, café-koffiehuis. Of net zo vaak linea recta naar dat koffiehuis, want op die markten heb ik niet veel te zoeken. Ik heb immers alles al.
Het Monumentje, waar mijn vrienden komen, maar waar je ook in no time in gesprek raakt met mensen die je niet of nauwelijks kent. Een grote ronde tafel waar gemakkelijk een mannetje, vrouwtje of acht aanschuiven, een lange tafel achterin in de zaak met ongeveer hetzelfde aantal zitplaatsen. Daar tussenin een klein tafeltje voor intieme gesprekken en aan de raamzijde een soortgelijk geval.
Plenty krukken aan de bar en voor rokers en zonzoekers een riant terras buiten. Uiterst vriendelijke en correcte bediening, bescheiden prijzen, alle ochtendbladen voorhanden. Oftewel een koffiehuis zoals er zeker nog een tiental in de directe omgeving van de Jordaan (Amsterdam) te vinden zijn.
Rijst de vraag waarom kom ik hier, naar schatting al wel een jaar of twintig, elke maandagmorgen naar dit vaak stampvolle koffiehuis, waar het een heel heen en weer geschuif is met stoelen om een geschikte plek te vinden. Geen idee waarom juist hier. Maar wél om mijn vrienden toch minstens één keer per week te zien. Maar dat had ik al gezegd geloof ik. En dat het bij elkaar aan huis komen bijna niet meer gebruikelijk is, privacygevoelig zoals we zijn geworden. Of dat je bij een gesprek op neutraal terrein wat minder voorbehoud in acht hoeft te nemen (In een café kan je bijna alles zeggen wat je te pas komt). En waar tevens overbodige complimenten zoals ‘wat heb je het hier leuk ingericht’ achterwege kunnen blijven.
Twintig jaar lang, elke maandag in dat oude cafeetje? Hoe saai, tevens leuk wil je het hebben.
———-
De plaat komt van Wikimedia Commons