Naar de film

Naar de film

Ik kijk graag films, maar ga niet graag naar de bioscoop. Het concept van zo’n bios, waarin je in het donker met vreemden op een rijtje naar een groot scherm zit te kijken, bevalt me niet. Ik wil aan een tafeltje zitten en door een vriendelijk meisje voorzien worden van hapjes en drankjes van kwaliteit. Zitten aan de bar is ook prima of in een leunstoel waar een smal tafeltje aanhangt. Mogelijkheden genoeg. Maar de inrichting van een bioscoop lijkt een beetje op de passagiersaccomodatie van de eerste treinen, toen de passagiers vervoerd werden in rijtuigjes maar dan zonder paard ervoor. De ontwerpers bleken niet in staat een passend concept te bedenken voor de nieuwe situatie.

Toch ga ik zo nu en dan naar de bioscoop en neem de ongemakken maar voor lief, want ook zo’n eindeloos voorprogramma met reclame en ‘binnenkort in dit theater’ is een crime. Niettemin bezocht ik met een vriendin de film ‘Past Lives’, een film die alom geprezen en van 5 sterren voorzien was en een IMDb score van 8.0. Een Amerikaanse film met veel Amerikaanse Koreanen, waaronder de regisseur Celine Song. Er vielen in de recensies woorden als ‘betoverend’ en ’teder en wijs’ en er zat een hele mooie opname bij van de Brooklynbridge, die toch al ik weet niet hoe vaak in beeld is gebracht. En het is niet eens een mooie brug. Nu gebeurt het wel vaker dat de verzamelde recensenten je op het verkeerde been zetten. Het lijkt wel of ze die stukken van elkaar overschrijven, zodat ze zich geen eigen mening hoeven te vormen. Zo ook hier. Allemaal juichende recensies van een trage, langdradige film vol clichés. Ook het einde is veel geprezen en alleen maar omdat het geen standaard ‘happy end’ is. Maar er zijn maar twee mogelijkheden, dus hoe verrassend kan het zijn. Met boeken is me dit ook een paar keer overkomen. De recensenten laaiend enthousiast over een boek dat niet om door te komen was. Boekrecensies lees ik daarom niet meer. Ik laat me liever verrassen. En als we de volgende keer naar de film gaan, hebben we misschien meer geluk.

———–
Het prachtige plaatje is een door de auteur bewerkte eigen foto.

Series Navigation<< vorig artikelvolgend artikel >>

Door Katharina Kouwenhoven

Wanneer onbekenden elkaar voor het eerst ontmoeten, vormen zij zich een indruk van elkaar, op basis waarvan zij besluiten of nadere kennismaking een interessante optie is. Voor het vormen van die eerste indruk hebben zij niet veel informatie tot hun beschikking: een paar uiterlijke kenmerken en wat minieme gedragsobservaties. Deze informatie kan worden aangevuld door elkaar wat korte vragen te stellen. De vragen die mensen elkaar stellen bij een eerste ontmoeting hebben praktisch altijd betrekking op biografische gegevens: hoe oud ben je, waar ben je geboren, wat doe je, waar heb je op school gezeten, waar woon je. Het merkwaardige is, dat al deze informatie - uiterlijk, houding, presentatie, biografische gegevens - helemaal niets zegt over met wat voor soort mens we te maken hebben, een psychopathische seriemoordenaar of een zachtaardige steunpilaar van de maatschappij. Toch willen we dat laatste graag weten. Als ik iets over mezelf wil zeggen, kan ik proberen nooit gestelde, maar wel prangende vragen te beantwoorden of me te beperken tot de informatie die normaal verschaft wordt bij een eerste ontmoeting. Ik denk dat ik me beperk tot het laatste, want dat is veelzeggend genoeg.Ik ben woonachtig te Amsterdam, alleenstaand, werkzaam, goed opgeleid en dol op bubbeltjeswijn.(Ik maak inmiddels ook tekeningetjes voor De Leunstoel.)