Een zogeheten ikje in de NRC van een dag of tien geleden: een man knielt neer bij een aangereden fietser om eerste hulp te verlenen. Een dame komt aangerend en roept ‘Ik zag ’m het eerst, het is mijn slachtoffer’. En tegen de jongen op de grond: ‘Luister maar niet naar meneer’.

Dat bracht mij op een soortgelijk voorval waarvan ikzelf getuige was. Ik verliet met Branko het restaurant Burgerzaken in Leiden (aanbevolen!). In de Breestraat lag een bejaarde man op de stoep met zijn fiets half bovenop hem. Branko schoof de fiets weg, onderzocht het slachtoffer, babbelde wat met hem totdat, ook in dit geval, een dame hem wegduwde met de woorden: ‘Opzij meneer. Ik heb een EHBO-diploma’. Branko die kennelijk had vastgesteld dat er niets ernstigs aan de hand was, maakte gewillig plaats. De dame tegen het slachtoffer: ‘ik ga u in de stabiele zijligging brengen, meneer’ en zij begon aan het slachtoffer te sjorren. Branko, laconiek als altijd: ‘is niet echt nodig, mevrouw, maar als u daar aardigheid in hebt, vooral doorgaan’. ‘O ja, snauwde dame met het diploma. Moet je dat horen. Weer iemand die denkt dat hij er verstand van heeft. Bent u soms dokter?’

‘Ik denk van wel’, zei Branko. ‘Ik ben chirurg, traumachirurg, om precies te zijn’.

‘O,’ zei de hulpverleenster, ‘ja, dan moet ik hem aan u overdragen’.

Maar het slachtoffer was intussen opgestaan en had zijn fiets gepakt. Hij uitte een korte groet, stapte op en reed weg, richting Korevaarstraat.

———-

De plaat is van Linda Hulshof

Voor de bloemenstal stond een grote klont mensen, maar toch schoot gelijk iemand toe.

‘Wat kan ik voor u doen meneer?’

‘Die paarse, wat zijn dat?’ vroeg ik.

‘Ik zou het niet weten’ zei hij.

‘En die blauwe daar, zei ik, wijzend op een bos korenbloemen.’

‘Ach meneer, u moet gewoon kiezen wat u mooi vindt. De namen doen er niet toe.’

‘Goed, ik neem die blauwe. Hoeveel is dat?’

‘Geeft u maar twee euro.’ 

‘Niet duur’, zei ik.

‘Welnee, ik haal de mensen niet het vel over de oren.’

Hij stak het muntstuk in zijn zak en tot mijn verbazing liep hij met mij mee op.

‘Moet u niet bij de stal blijven?’, vroeg ik.

‘Nee hoor, dat is niet nodig. Lekker weertje wel, hè, meneer!’

—–
Het plaatje is van Han Busstra