De poëtische wereld

Schrikbeeld

Schokkend traag gingen de uren
Toen het bij mij begon te dagen
Dat mijn hersenen verweken 
Dat de brieven die mij maanden
Omdat termijnen zijn verstreken
Niet van recente weken waren 
Helaas was het al jaren gaande
Ik weet mijn kansen zijn verkeken
Ik raak geleidelijk dement
Beelden in mijn hersens sneeuwen
Een dag vervliegt, of duurt juist eeuwen
Ik vrees voor een faillissement
Ik ben totaal van angst vervuld
Soms denk ik, ja soms weet ik even
Niet wie er dood zijn, of nog leven
Ik ben in nevelen gehuld
Ik voel me uit het leven glijden
Vervliegen naar vervlogen tijden
———-
Het sombere plaatje is van Linda Hulshof
Meer informatie: lindahulshof71@gmail.com
Series Navigation<< vorig artikelvolgend artikel >>

Door Jaap van Lakerveld

Het schrijven van gedichten, rijmpjes en verzen zit me in het bloed. Mijn vader deed het. Sinterklaas was mijn belangrijkste held. Later kwamen daar Trijntje Fop, John O’Mill en Daan Zonderland bij. Teksten van liedjes en cabaret bleven als vanzelf in mijn hersenpan steken. Pas als student begon ik zelf te schrijven. Later toen ik student-assistent was, schreef ik verzen voor een blad van de vakgroep onderwijskunde, waarvan ik deel uitmaakte. Iemand raadde me aan eens wat op te sturen aan het tijdschrift ‘De Tweede Ronde’. Vijf rijmpjes werden geplaatst. Af en toe zijn er sindsdien verzen van mij geplaatst in bundels of tijdschriften. Inmiddels voel ik me een dichter. Ik schrijf teksten, gedichten en ook nog altijd rijmpjes. De Leunstoel biedt mij een prachtige kans om gedisciplineerd te werken en tenminste 20 tot 30 sonnetten of andere producten per jaar te maken. Af en toe kijk ik in het archief van De Leunstoel en ben dan met een deel van wat ik daaraan heb bijgedragen voorzichtig tevreden.