Ik ben, denk ik, geen boze witte man Maar de politiek vervult me met afgrijzen Wat willen al die pakken toch bewijzen Ik weet het niet, maar ik walg ervan
Ik zie de haantjes en af en toe een hen Allemaal op zoek naar hun gelijk Wie geeft er nou van echte zorgen blijk Ik vrees dat ik zo iemand niet meer ken
Met weerzin lees ik telkens weer de krant Wisecracks, one-liners en steeds vaker tweets Leegte, holle frasen, zeggen niets Onderbuik gaat boven het verstand
Ach, konden we nog eens de geesten slijpen En net als vroeger: ‘twee dingen goed begrijpen!’
Het schrijven van gedichten, rijmpjes en verzen zit me in het bloed. Mijn vader deed het. Sinterklaas was mijn belangrijkste held. Later kwamen daar Trijntje Fop, John O’Mill en Daan Zonderland bij. Teksten van liedjes en cabaret bleven als vanzelf in mijn hersenpan steken. Pas als student begon ik zelf te schrijven. Later toen ik student-assistent was, schreef ik verzen voor een blad van de vakgroep onderwijskunde, waarvan ik deel uitmaakte. Iemand raadde me aan eens wat op te sturen aan het tijdschrift ‘De Tweede Ronde’. Vijf rijmpjes werden geplaatst. Af en toe zijn er sindsdien verzen van mij geplaatst in bundels of tijdschriften. Inmiddels voel ik me een dichter. Ik schrijf teksten, gedichten en ook nog altijd rijmpjes. De Leunstoel biedt mij een prachtige kans om gedisciplineerd te werken en tenminste 20 tot 30 sonnetten of andere producten per jaar te maken. Af en toe kijk ik in het archief van De Leunstoel en ben dan met een deel van wat ik daaraan heb bijgedragen voorzichtig tevreden.
Door Jaap van Lakerveld 