Door Michiel van der Mast

De kunst van het woorden wegen heb ik geleerd in de jaren dat ik bij het Haags Gemeentemuseum en het Haags Historisch Museum werkte. Ik schreef er talloze themateksten voor kunst- en (cultuur)historische tentoonstellingen, bij voorkeur in minder dan 150 woorden. Compact en toch leesbaar was mijn devies, een goede basis ook voor ‘vrij’ werk zoals korte, beschouwende verhalen en gedichten over lief en leed. Na de eerste probeersels in mijn studententijd, volgde een lange periode dat er weinig poëzie en proza uit mijn pen kwam. Ik blijk een laatbloeier, want pas sinds een jaar of wat vind ik de juiste woorden in de juiste volgorde.Ik heb uit eigen werk voorgedragen op literaire avonden, meegedaan aan het Haagse project Poëzie op Pootjes en een poëzieavond georganiseerd in de wijk waar ik woon. De Leunstoel geeft mij echter toegang tot de eeuwigheid: wie schrijft, die blijft. NaschriftWie het controleren niet kan laten, zal ik de moeite besparen: bovenstaand stukje telt 146 woorden.