Door Claude Aendenboom 
Ja, mijn broer is intelligent en rationeel als een ingenieur zijn kan, maar bij mooie Afrikaanse vrouwen verliest hij zijn verstand. De liefde voor het zwarte ras zit een beetje in onze familie. Oom Roberts eerste liefje was een mulat. En ook Tante Berna, een regentes, werd in de badplaats Oostende stapelverliefd op een Congolese piloot en reisde hem achterna van Afrika tot in Amerika. Ja, de vlinders vlogen alle kanten uit, het muurbloempje was in de wolken, veel te roze wolken want haar geliefde was reeds jaren gelukkig getrouwd met een inheemse vrouw. Berna’s leven was dan ook geen rozengeur en maneschijn, ook al zong ze tot in haar laatste dagen in een duistere middeleeuwse kliniek Edith Piaf’s bekende Parijse lied:
‘Quand il me prend dans ses bras
Il me parle tout bas
Je vois la vie en rose’
Toen mijn broer geboren werd, was moeder een beetje geschrokken want hij kwam ter wereld op dezelfde datum als tante Berna: 18 maart! En hij had bovendien dezelfde bruine ogen en ook zijn haarkleur was identiek, moeder geloofde toen al in ’tekens ‘ en ‘getallen’.
En ja, Pascal heeft ook een lijdensweg gekend maar enorm goed gepresteerd: hij trouwde met een even verstandige dame en schonk haar een flinke dochter. Pascal werkte meer dan dertig jaar in grote en ook in kleinere bedrijven. Heeft hij de ‘Belgican dream’ waargemaakt? Zijn vrienden denken van wel want hij specialiseert zich nu in AI, Artificiële Intelligentie. Hij heeft daarbij mijn kennis op hersengebied zeker nodig, ik voel me gevleid.
Ach, in de liefde zoekt Pascal het dus ook te ver, hij vertoeft momenteel in Afrika, hij gaat zich verloven met een ‘prinses’ die in België wil komen wonen. Zij is twintig jaar jonger. Maar binnenkort eisen ze van hem een bruidsschat, de koning van het dorp wil voor zijn kleindochter boter bij de vis, maar Pascals geldkraan staat momenteel droger dan de Savanne. Er zijn er voor minder levend gevild.
Naar aanleiding van de Nationale feestdag onlangs tijdens het Te Deum in een Brusselse kathedraal was mijn broer ook aanwezig terwijl onze Belgische koning daar een speech hield. Had hij toen maar met de prinses gebabbeld die naast hem zat en die naar zijn ogen glimlachte. Pascal reageerde nauwelijks. Ja, haar smalle gezicht was te wit, voor hem is dat nog steeds een ‘no go’.
En ik zucht: ‘Brother, stop looking for a black far away love.’
De mooie tekening is van Han Busstra.