Door Willem Minderhout 
Boris Vian stierf een paar maanden voordat ik geboren werd. Ter herinnering aan hem en ter verhoging van de feestvreugde op mijn eigen verjaardag heb ik gepoogd een paar gedichten te vertalen.
La vie, c’est comme une dent La vie, c’est comme une dent D’abord on y a pas pensé On s’est contenté de mâcher Et puis ça se gâte soudain Ça vous fait mal, et on y tient Et on la soigne et les soucis Et pour qu’on soit vraiment guéri Il faut vous l’arracher, la vie Je voudrais pas crever Je voudrais pas crever Non monsieur non madam Avant d’avoir tâté Le goût qui me tourmente Le goût qu’est le plus fort Je voudrais pas crever Avant d’avoir goûté La saveur de la mort… | Het leven is als een tand Het leven is als een tand Je staat er niet bij stil Je kauwt maar wat je wil Tot er plots een gat in rot. J’hebt pijn tot op het bot Hij wordt geboord, gevuld, gewreven Maar als’t al geneest, duurt dat maar even, Dan wordt het toch getrokken, je leven. Ik wil niet eerder creperen Ik wil niet eerder creperen Nee meneer, nee mevrouw Voordat ik heb leren waarderen De smaak die mij verontrust De smaak die weegt als lood Ik zou niet willen creperen Zonder te leren accepteren De bekoring van de dood |
Zo. Dank je, Boris. Ik kan er weer een paar jaar tegen.
******************************************************
Literatuur en beeldende kunst onder één dak bij Buddenbrooks
aan het Noordeinde in Den Haag. Informatie op www.buddenbrooks.nl .